Η Αναβλητικότητα Δεν Είναι Πρόβλημα Χρόνου. Είναι Πρόβλημα Ταυτότητας.
Η αναβλητικότητα έχει εξηγηθεί με δεκάδες τρόπους.
- Έλλειψη πειθαρχίας.
- Κακή οργάνωση.
- Χαμηλή αυτοπεποίθηση.
- Υπερβολική διάσπαση προσοχής.
Κι όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι που αναβάλλουν δεν είναι ανίκανοι.
Δεν είναι αδιάφοροι.
Δεν είναι ακατάστατοι.
Συχνά είναι ικανοί, σκεπτόμενοι και με υψηλές προδιαγραφές. Απλώς βρίσκονται σε μια εσωτερική σύγκρουση που δεν έχουν ακόμη ονοματίσει.
Η αναβλητικότητα δεν είναι πρόβλημα χρόνου.
Είναι πρόβλημα ταυτότητας.
Δεν Αναβάλλεις την Πράξη. Αναβάλλεις την Αλλαγή Ρόλου.
Σκέψου προσεκτικά τι αναβάλλεις.
- Το νέο επαγγελματικό άνοιγμα.
- Την αναβάθμιση τιμών.
- Το δύσκολο email.
- Τη συζήτηση που ξεκαθαρίζει μια σχέση.
- Την επένδυση που σε πηγαίνει μπροστά.
Η πράξη από μόνη της δεν είναι πολύπλοκη.
Αυτό που είναι απαιτητικό είναι ο ρόλος που καλείσαι να αναλάβεις μετά την πράξη.
Αν στείλεις εκείνο το email, δεν θα είσαι πια «εκείνος που σκέφτεται».
Θα είσαι «εκείνος που τοποθετείται».
Αν αυξήσεις την τιμή σου, δεν θα είσαι πια «διαθέσιμος σε όλους».
Θα είσαι «επιλεκτικός».
Αν θέσεις όριο, δεν θα είσαι πια «βολικός».
Θα είσαι «σαφής».
Η αναβλητικότητα προστατεύει την παλιά σου ταυτότητα.
Το Μεταβατικό Κενό
Υπάρχει ένα ψυχολογικό στάδιο που σπάνια περιγράφεται:
Το μεταβατικό κενό.
Είναι η περίοδος ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που διαισθάνεσαι ότι πρέπει να γίνεις.
Σε αυτό το κενό:
- Δεν ανήκεις πλήρως στο παλιό επίπεδο
- Δεν έχεις εγκατασταθεί ακόμη στο νέο
- Αισθάνεσαι αμφιβολία
- Νιώθεις αστάθεια
Η αναβλητικότητα συχνά κατοικεί εκεί.
Δεν είναι αδράνεια.
Είναι καθυστέρηση μετάβασης.
Η Υπερ-Ανάλυση ως Προστασία
Στην επαγγελματική ζωή, η αναβλητικότητα μεταμφιέζεται συχνά σε σοβαρότητα.
Γίνεται:
- περισσότερη έρευνα
- περισσότερη προετοιμασία
- περισσότερη βελτιστοποίηση
- περισσότερη στρατηγική
Όλα αυτά είναι χρήσιμα — μέχρι ένα σημείο. Μετά γίνονται καθυστέρηση.
Η υπερ-ανάλυση δεν είναι πάντα αναζήτηση τελειότητας. Είναι συχνά αποφυγή έκθεσης. Γιατί όσο σχεδιάζεις, δεν κρίνεσαι.
Η αγορά όμως δεν ανταμείβει την πρόθεση.
Ανταμείβει την τοποθέτηση.
Το Κρυφό Κόστος της Αναβολής
Το μεγαλύτερο κόστος της αναβλητικότητας δεν είναι ο χαμένος χρόνος.
Είναι η εσωτερική διάβρωση.
Κάθε φορά που λες «θα το κάνω αργότερα», δημιουργείται μια μικρή ρωγμή στην αυτοεμπιστοσύνη σου. Κάθε αναβολή αποδυναμώνει την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Και σταδιακά, το ζήτημα δεν είναι η πράξη που δεν έγινε. Είναι ότι αρχίζεις να μη σε εμπιστεύεσαι.
Στην προσωπική ζωή αυτό μεταφράζεται σε ανεκπλήρωτες συζητήσεις.
Στην επαγγελματική ζωή μεταφράζεται σε χαμένες ευκαιρίες.
Και στις δύο περιπτώσεις, η στασιμότητα γίνεται συνήθεια.
Η Αλήθεια που Δύσκολα Λέγεται
Η αναβλητικότητα είναι συχνά ένας κομψός τρόπος να μείνεις μικρότερος από τις δυνατότητές σου.
-Όσο δεν ξεκινάς, μπορείς πάντα να λες ότι «θα μπορούσες».
-Όσο δεν εκτίθεσαι, η εικόνα σου παραμένει άθικτη.
-Όσο δεν αποφασίζεις, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Αλλά η ανεκμετάλλευτη δυνατότητα δεν είναι αθώα.
Συσσωρεύεται.
Βαραίνει.
Και κάποια στιγμή μετατρέπεται σε εσωτερική δυσαρέσκεια.
Το Σημείο Ανατροπής
Η αναβλητικότητα τελειώνει όταν αλλάζει η ερώτηση.
- Όχι: «Πώς θα βρω περισσότερη πειθαρχία;»
- Αλλά: «Πόσο ακόμη θα διαπραγματεύομαι το επίπεδο που ξέρω ότι μπορώ να λειτουργήσω;»
Υπάρχει μια στιγμή όπου η ασφάλεια της αναμονής γίνεται πιο περιοριστική από τον φόβο της κίνησης.
Εκεί γεννιέται η πραγματική μετατόπιση.
Όχι όταν εξαφανίζεται ο φόβος.
Αλλά όταν αποφασίζεις ότι δεν θα τον αφήσεις να ορίζει την ταυτότητά σου.
Τελική Σκέψη
Η αναβλητικότητα δεν είναι ελάττωμα.
Είναι ένδειξη ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ένα όριο.
Το ερώτημα είναι αν θα μείνεις στην ασφαλή πλευρά του ή αν θα το διασχίσεις.
Γιατί στο τέλος, δεν σε καθορίζουν οι σκέψεις σου.
Σε καθορίζουν οι ρόλοι που αποδέχεσαι να αναλάβεις.
Και κάποια στιγμή, η μη απόφαση είναι κι αυτή μια απόφαση.
Απλώς όχι υπέρ σου.
